Warszawa, dnia 22 września 2008 r.
S 51/01/Zk
Oddziałowa Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie prowadzi śledztwo o sygnaturze S 51/01/Zk w sprawie przekroczenia uprawnień służbowych w okresie od 1983 r. do 1984 r. przez funkcjonariuszy MSW w związku ze śledztwem Prokuratury Wojewódzkiej w Warszawie, w sprawie śmiertelnego pobicia Grzegorza Przemyka, tj. o przestępstwo z art. 231 paragraf 1 kk w zb. z art. 239 paragraf 1 kk w zw. z art. 11 paragraf 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.
W toku śledztwa S 51/01/Zk. w okresie od 8.09 2008 r. do 18.09 2008 r. prokurator Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie przedstawił kolejne zarzuty następującym osobom:
1. Jackowi Z. o to, że:
I. w okresie od maja 1983 r. do grudnia 1983 r. w Warszawie będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego wykonując obowiązki służbowe funkcjonariusza Stołecznego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Warszawie na stanowisku inspektora w stopniu porucznika przekroczył uprawnienia i nie dopełnił obowiązków służbowych w ten sposób, że podczas przesłuchań i rozmów nakłaniał Jacka S. do przyznania się do nie popełnionego przestępstwa pobicia w dniu 12 maja 1983 r. Grzegorza Przemyka w trakcie przewozu karetką pogotowania oraz na terenie stacji pogotowania ratunkowego, którego skutkiem był jego zgon oraz złożenia określonych wyjaśnień potwierdzających dokonanie tego czynu wspólnie z Michałem W. grożąc, że odmowa wpłynie negatywnie na dalsze jego losy oraz przyszłość zawodową rodziny w celu spowodowania uniknięcia przez funkcjonariuszy MO odpowiedzialności karnej za popełnienie tego przestępstwa oraz utrudnienia prowadzonego przez Prokuraturę postępowania karnego, mającego na celu wyjaśnienie okoliczności śmiertelnego pobicia Grzegorza Przemyka, wykrycie sprawców oraz zabezpieczenie dowodów dla sądu, co stanowiło przejaw represji w stosunku do Jacka S. oraz działanie na szkodę interesu wymiaru sprawiedliwości,
tj. o przestępstwo z art. 231 paragraf 1 kk w zb. z art. 235 kk w zb. z art. 239 paragraf 1 kk w zw. z art. 11 paragraf 2 kk w zw. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu /Dz. U. tekst jednolity z 2007 r. Nr 63, poz. 424, z późn. zm./,
II. w okresie od dnia 21 grudnia 1983 r. do kwietnia 1984 r. w Warszawie będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego wykonując obowiązki służbowe funkcjonariusza Stołecznego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Warszawie na stanowisku inspektora w stopniu porucznika przekroczył uprawnienia i nie dopełnił obowiązków służbowych w ten sposób, że używając wielokrotnie gróźb bezprawnych spowodowania postępowania karnego wobec Michała W. bezprawnie wywierał wpływ na zatrzymanego, a następnie tymczasowo aresztowanego Michała W. podejrzanego o popełnienie przestępstwa rozboju, określonego w art. 210 paragraf 1 kk z 1969 r. na osobie Waldemara P. w celu skłonienia pokrzywdzonego do przyznania się do nie popełnionego przestępstwa rozboju na osobie Waldemara P., zmierzając w ten sposób do tworzenia fałszywych dowodów winy Michała W. i kierując przeciwko niemu ściganie o przestępstwo w celu spowodowania tymczasowego aresztowania, a następnie uzyskania przyznania się do pobicia w dniu 12 maja 1983 r. Grzegorza Przemyka w trakcie przewozu karetką pogotowania oraz na terenie stacji pogotowania ratunkowego, którego skutkiem był jego zgon oraz złożenia określonych wyjaśnień potwierdzających dokonanie tego czynu wspólnie z Jackiem S. poprzez psychiczne znęcanie się nad Michałem W. podczas wielogodzinnych i wielokrotnych przesłuchań w dzień i w nocy, mających na celu wywołanie u pokrzywdzonego stanu zagrożenia życia i zdrowia jego i rodziny, pozbawienia prawa do opieki nad dzieckiem oraz obciążenia siebie i Jacka S. winą za śmiertelne pobicie Grzegorza Przemyka w celu spowodowania uniknięcia przez funkcjonariuszy MO odpowiedzialności karnej za popełnienie tego przestępstwa oraz utrudnienia prowadzonego przez Prokuraturę postępowania karnego, mającego na celu wyjaśnienie okoliczności śmiertelnego pobicia Grzegorza Przemyka, wykrycie sprawców oraz zabezpieczenia dowodów dla sądu, co stanowiło przejaw represji w stosunku do Michała W. oraz działanie na szkodę interesu wymiaru sprawiedliwości,
tj. o przestępstwo z art. 231 paragraf 1 kk w zb. 245 kk w zb. z art. 235 kk w zb. z art. 246 kk w zb. z art. 239 paragraf 1 kk w zw. z art. 11 paragraf 2 kk w zw. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu /Dz. U. tekst jednolity z 2007 r. Nr 63, poz. 424, z późn. zm./.
2. Zbigniewowi S. o to, że:
I. w okresie od grudnia 1983 r. do lutego 1984 r. w Warszawie będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego wykonując obowiązki służbowe funkcjonariusza Komendy Głównej MO na stanowisku starszego inspektora w stopniu kapitana przekroczył uprawnienia i nie dopełnił obowiązków w ten sposób, że grożąc długoletnim pozbawieniem wolności nakłaniał tymczasowo zatrzymanego, a następnie aresztowanego Jacka S. podejrzanego o popełnienie przestępstwa rozboju, określonego w art. 210 paragraf 1 kk z 1969 r. na osobie Waldemara P. do przyznania się do nie popełnionego przestępstwa pobicia w dniu 12 maja 1983 r. Grzegorza Przemyka, którego skutkiem był jego zgon oraz złożenia określonych wyjaśnień zgodnie z proponowanymi fałszywymi wersjami zdarzenia, potwierdzającymi dokonanie tego czynu wspólnie z Michałem W., zmierzając w ten sposób do tworzenia fałszywych dowodów winy i kierując przeciwko niemu ściganie o przestępstwo poprzez psychiczne znęcanie się nad Jackiem S. podczas wielogodzinnych i wielokrotnych przesłuchań, mających na celu wywołanie u pokrzywdzonego stanu zagrożenia życia i zdrowia oraz obciążenia Michała W. winą za śmiertelne pobicie Grzegorza Przemyka w celu spowodowania uniknięcia przez funkcjonariuszy MO odpowiedzialności karnej za popełnienie tego przestępstwa oraz utrudnienia prowadzonego przez Prokuraturę postępowania karnego, mającego na celu wyjaśnienie okoliczności śmiertelnego pobicia Grzegorza Przemyka, wykrycie sprawców oraz zabezpieczenia dowodów dla sądu, co stanowiło przejaw represji w stosunku do Jacka S. oraz działanie na szkodę interesu wymiaru sprawiedliwości,
tj. o przestępstwo z art. 231 paragraf 1 kk w zb. z art. 245 kk w zb. z art. 235 kk w zb. z art. 246 kk w zb. z art. 239 paragraf 1 kk w zw. z art. 11 paragraf 2 kk w zw. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu /Dz. U. tekst jednolity z 2007 r. Nr 63, poz. 424, z późn. zm./,
II. w kwietniu 1984 r. w Warszawie będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego wykonując obowiązki służbowe funkcjonariusza Komendy Głównej MO na stanowisku starszego inspektora w stopniu kapitana przekroczył uprawnienia i nie dopełnił obowiązków w ten sposób, że grożąc długoletnim pozbawieniem wolności nakłaniał tymczasowo aresztowanego Michała W. podejrzanego o popełnienie przestępstwa rozboju, określonego w art. 210 paragraf 1 kk z 1969 r. na osobie Waldemara P. do przyznania się do nie popełnionego przestępstwa pobicia w dniu 12 maja 1983 r. Grzegorza Przemyka w trakcie przewozu karetką pogotowania oraz na terenie stacji pogotowania ratunkowego, którego skutkiem był jego zgon oraz złożenia określonych wyjaśnień potwierdzających dokonanie tego czynu wspólnie z Jackiem S., zmierzając w ten sposób do tworzenia fałszywych dowodów winy Michała W. i kierując przeciwko niemu ściganie o przestępstwo w celu spowodowania uniknięcia przez funkcjonariuszy MO odpowiedzialności karnej za popełnienie tego przestępstwa oraz utrudnienia prowadzonego przez Prokuraturę postępowania karnego, mającego na celu wyjaśnienie okoliczności śmiertelnego pobicia Grzegorza Przemyka, wykrycie sprawców oraz zabezpieczenia dowodów dla sądu, co stanowiło przejaw represji w stosunku do Michała W. oraz działanie na szkodę interesu wymiaru sprawiedliwości,
tj. o przestępstwo z art. 231 paragraf 1 kk w zb. z art. 245 kk w zb. z art. 235 kk w zb. z art. 239 paragraf 1 kk w zw. z art. 11 paragraf 2 kk w zw. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu /Dz. U. tekst jednolity z 2007 r. Nr 63, poz. 424, z późn. zm./
3. Janowi Adamowi P. o to, że:
w okresie od stycznia 1984 r. do marca 1984 r. w Warszawie będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego wykonując obowiązki służbowe funkcjonariusza Komendy Głównej MO na stanowisku starszego inspektora w stopniu podpułkownika przekroczył uprawnienia i nie dopełnił obowiązków służbowych w ten sposób, że używając wielokrotnie wobec Michała W. gróźb bezprawnych spowodowania postępowania karnego o dokonanie przestępstw gospodarczych bezprawnie wywierał wpływ na tymczasowo aresztowanego Michała W. podejrzanego o popełnienie przestępstwa rozboju, określonego w art. 210 paragraf 1 kk z 1969 r. na osobie Waldemara P. w celu skłonienia pokrzywdzonego do przyznania się do nie popełnionego przestępstwa pobicia w dniu 12 maja 1983 r. Grzegorza Przemyka w trakcie przewozu karetką pogotowania oraz na terenie stacji pogotowania ratunkowego, którego skutkiem był jego zgon oraz złożenia określonych wyjaśnień potwierdzających dokonanie tego czynu wspólnie z Jackiem S., zmierzając w ten sposób do tworzenia fałszywych dowodów winy Michała W. i kierując przeciwko niemu ściganie o przestępstwo poprzez psychiczne znęcanie się nad Michałem W. podczas wielogodzinnych i wielokrotnych przesłuchań, mających na celu wywołanie u pokrzywdzonego stanu zagrożenia długotrwałym pozbawieniem wolności oraz zagrożenia dla osób bliskich w celu spowodowania uniknięcia przez funkcjonariuszy MO odpowiedzialności karnej za popełnienie tego przestępstwa oraz utrudnienia prowadzonego przez Prokuraturę postępowania karnego, mającego na celu wyjaśnienie okoliczności śmiertelnego pobicia Grzegorza Przemyka, wykrycie sprawców oraz zabezpieczenia dowodów dla sądu, co stanowiło przejaw represji w stosunku do Michała W. oraz działanie na szkodę interesu wymiaru sprawiedliwości,
tj. o przestępstwo z art. 231 paragraf 1 kk w zb. z art. 245 kk w zb. z art. 235 kk w zb. z art. 246 kk w zb. z art. 239 paragraf 1 kk w zw. z art. 11 paragraf 2 kk w zw. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu /Dz. U. tekst jednolity z 2007 r. Nr 63, poz. 424, z późn. zm./
4. Wiesławowi Janowi W. o to, że:
I. w grudniu 1983 r. w Warszawie będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego wykonując obowiązki służbowe funkcjonariusza Stołecznego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Warszawie na stanowisku zastępcy naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego w stopniu majora przekroczył uprawnienia i nie dopełnił obowiązków w ten sposób, że grożąc długoletnim pozbawieniem wolności zatrzymanemu Jackowi S. pod zarzutem dokonania rozboju, określonego w art. 210 paragraf 1 kk z 1969 r. na osobie Waldemara P. oraz utratą przez rodziców pracy nakłaniał pokrzywdzonego do przyznania się do nie popełnionego przestępstwa pobicia w dniu 12 maja 1983 r. Grzegorza Przemyka, którego skutkiem był jego zgon oraz złożenia określonych wyjaśnień, potwierdzających dokonanie tego czynu wspólnie z Michałem W., zmierzając w ten sposób do tworzenia fałszywych dowodów obciążających winą Jacka S. i Michała W. za śmiertelne pobicie Grzegorza Przemyka, kierując przeciwko nim ściganie o przestępstwo w celu spowodowania uniknięcia przez funkcjonariuszy MO odpowiedzialności karnej za popełnienie tego przestępstwa oraz utrudnienia prowadzonego przez Prokuraturę postępowania karnego, mającego na celu wyjaśnienie okoliczności śmiertelnego pobicia Grzegorza Przemyka, wykrycie sprawców oraz zabezpieczenia dowodów dla sądu, co stanowiło przejaw represji w stosunku do Jacka S. i Michała W. oraz działanie na szkodę interesu wymiaru sprawiedliwości,
tj. o przestępstwo z art. 231 paragraf 1 kk w zb. z art. 245 kk w zb. z art. 235 kk w zb. z art. 239 paragraf 1 kk w zw. z art. 11 paragraf 2 kk w zw. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu /Dz. U. tekst jednolity z 2007 r. Nr 63, poz. 424, z późn. zm./,
II. w styczniu 1984 r. w Warszawie będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego wykonując obowiązki służbowe funkcjonariusza Stołecznego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Warszawie na stanowisku zastępcy naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego w stopniu majora przekroczył uprawnienia i nie dopełnił obowiązków w ten sposób, że grożąc długoletnim pozbawieniem wolności nakłaniał tymczasowo aresztowanego Michała W. podejrzanego o popełnienie przestępstwa rozboju, określonego w art. 210 paragraf 1 kk z 1969 r. na osobie Waldemara P. do przyznania się do nie popełnionego przestępstwa pobicia w dniu 12 maja 1983 r. Grzegorza Przemyka, którego skutkiem był jego zgon oraz złożenia określonych wyjaśnień, potwierdzających dokonanie tego czynu wspólnie z Jackiem S., zmierzając w ten sposób do tworzenia fałszywych dowodów, obciążających winą Michała W. i Jacka S. za śmiertelne pobicie Grzegorza Przemyka, kierując przeciwko nim ściganie o przestępstwo w celu spowodowania uniknięcia przez funkcjonariuszy MO odpowiedzialności karnej za popełnienie tego przestępstwa oraz utrudnienia prowadzonego przez Prokuraturę postępowania karnego, mającego na celu wyjaśnienie okoliczności śmiertelnego pobicia Grzegorza Przemyka, wykrycie sprawców oraz zabezpieczenia dowodów dla sądu, co stanowiło przejaw represji w stosunku do Michała W. i Jacka S. oraz działanie na szkodę interesu wymiaru sprawiedliwości,
tj. o przestępstwo z art. 231 paragraf 1 kk w zb. z art. 245 kk w zb. z art. 235 kk w zb. z art. 239 paragraf 1 kk w zw. z art. 11 paragraf 2 kk w zw. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu /Dz. U. tekst jednolity z 2007 r. Nr 63, poz. 424, z późn. zm./
5. Tomaszowi Stanisławowi B. o to, że:
w styczniu 1984 r. w Warszawie będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego wykonując obowiązki służbowe funkcjonariusza Stołecznego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Warszawie na stanowisku inspektora w stopniu sierżanta przekroczył uprawnienia i nie dopełnił obowiązków w ten sposób, że nakłaniał tymczasowo aresztowanego Michała W. podejrzanego o popełnienie przestępstwa rozboju, określonego w art. 210 paragraf 1 kk z 1969 r. na osobie Waldemara P. do przyznania się do nie popełnionego przestępstwa pobicia w dniu 12 maja 1983 r. Grzegorza Przemyka w trakcie przewozu karetką pogotowania oraz na terenie stacji pogotowania ratunkowego, którego skutkiem był jego zgon oraz złożenia określonych wyjaśnień potwierdzających dokonanie tego czynu wspólnie z Jackiem S., zmierzając w ten sposób do tworzenia fałszywych dowodów winy Michała W. i kierując przeciwko niemu ściganie o przestępstwo w celu spowodowania uniknięcia przez funkcjonariuszy MO odpowiedzialności karnej za popełnienie tego przestępstwa oraz utrudnienia prowadzonego przez Prokuraturę postępowania karnego, mającego na celu wyjaśnienie okoliczności śmiertelnego pobicia Grzegorza Przemyka, wykrycie sprawców oraz zabezpieczenia dowodów dla sądu, co stanowiło przejaw represji w stosunku do Michała W. oraz działanie na szkodę interesu wymiaru sprawiedliwości,
tj. o przestępstwo z art. 231 paragraf 1 kk w zb. z art. 235 kk w zb. z art. 239 paragraf 1 kk w zw. z art. 11 paragraf 2 kk w zw. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu /Dz. U. tekst jednolity z 2007 r. Nr 63, poz. 424, z późn. zm./
6. Tomaszowi M. o to, że:
w okresie od grudnia 1983 r. do stycznia 1984 r. w Warszawie będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego wykonując obowiązki służbowe funkcjonariusza Stołecznego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Warszawie na stanowisku inspektora przekroczył uprawnienia i nie dopełnił obowiązków służbowych w ten sposób, że nakłaniał zatrzymanego, a następnie tymczasowo aresztowanego Michała W. podejrzanego o popełnienie przestępstwa rozboju, określonego w art. 210 paragraf 1 kk. z 1969 r. na osobie Waldemara P. do przyznania się do nie popełnionego przestępstwa pobicia w dniu 12 maja 1983 r. Grzegorza Przemyka w trakcie przewozu karetką pogotowania oraz na terenie stacji pogotowania ratunkowego, którego skutkiem był jego zgon oraz złożenia określonych wyjaśnień potwierdzających dokonanie tego czynu wspólnie z Jackiem S. zmierzając w ten sposób do tworzenia fałszywych dowodów winy Michała W. i kierując przeciwko niemu ściganie o przestępstwo poprzez psychiczne znęcanie się nad Michałem W. podczas przesłuchań, mających na celu wywołanie u pokrzywdzonego stanu zagrożenia życia i zdrowia jego i rodziny w celu spowodowania uniknięcia przez funkcjonariuszy MO odpowiedzialności karnej za popełnienie tego przestępstwa oraz utrudnienia prowadzonego przez Prokuraturę postępowania karnego, mającego na celu wyjaśnienie okoliczności śmiertelnego pobicia Grzegorza Przemyka, wykrycie sprawców oraz zabezpieczenia dowodów dla sądu, co stanowiło przejaw represji w stosunku do Michała W. oraz działanie na szkodę interesu wymiaru sprawiedliwości,
tj. o przestępstwo z art. 231 paragraf 1 kk w zb. z art. 245 kk w zb. z art. 235 kk w zb. z art. 246 kk w zb. z art. 239 paragraf 1 kk w zw. z art. 11 paragraf 2 kk w zw. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu /Dz. U. tekst jednolity z 2007 r. Nr 63, poz. 424, z późn. zm./,
7. Ryszardowi C. o to, że:
w kwietniu 1984 r. w Warszawie będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego wykonując obowiązki służbowe funkcjonariusza Stołecznego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Warszawie na stanowisku kierownika sekcji w stopniu kapitana przekroczył uprawnienia i nie dopełnił obowiązków w ten sposób, że grożąc tymczasowo aresztowanemu Michałowi W. podejrzanemu o popełnienie przestępstwa rozboju, określonego w art. 210 paragraf 1 kk z 1969 r. na osobie Waldemara P. długoletnim pozbawieniem wolności nakłaniał pokrzywdzonego do przyznania się do nie popełnionego przestępstwa pobicia w dniu 12 maja 1983 r. Grzegorza Przemyka w trakcie przewozu karetką pogotowania oraz na terenie stacji pogotowania ratunkowego, którego skutkiem był jego zgon oraz złożenia określonych wyjaśnień potwierdzających dokonanie tego czynu wspólnie z Jackiem S. zmierzając w ten sposób do tworzenia fałszywych dowodów winy Michała W. kierując przeciwko niemu ściganie o przestępstwo w celu spowodowania uniknięcia przez funkcjonariuszy MO odpowiedzialności karnej za popełnienie tego przestępstwa oraz utrudnienia prowadzonego przez Prokuraturę postępowania karnego, mającego na celu wyjaśnienie okoliczności śmiertelnego pobicia Grzegorza Przemyka, wykrycie sprawców oraz zabezpieczenia dowodów dla sądu, co stanowiło przejaw represji w stosunku do Michała W. oraz działanie na szkodę interesu wymiaru sprawiedliwości
tj. o przestępstwo z art. 231 paragraf 1 kk w zb. z art. 245 kk w zb. z art. 235 kk w zb. z art. 239 paragraf 1 kk w zw. z art. 11 paragraf 2 kk w zw. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu /Dz. U. tekst jednolity z 2007 r. Nr 63, poz. 424, z późn. zm./.
Wszyscy podejrzani nie przyznali się do popełnienia zarzucanych im czynów. Podejrzani Tomasz B., Tomasz M., Jan P. i częściowo Zbigniew S. złożyli wyjaśnienia, pozostali skorzystali z prawa do odmowy składania wyjaśnień i odmowy udzielania odpowiedzi na pytania przesłuchującego. Podejrzani Jacek Z. i Zbigniew S. wnieśli o ponowne ich przesłuchanie po doręczeniu uzasadnienia postanowienia o przedstawieniu zarzutów.
|
|