• Akt oskarżenia przeciwko Marianowi P., Kazimierzowi T., Zbigniewowi K., Czesławowi Ś.
  W dniu 19 maja 2006 roku prokurator Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie skierował do Wojskowego Sądu Garnizonowego w Warszawie akt oskarżenia przeciwko Marianowi P., Kazimierzowi T., Zbigniewowi K., Czesławowi Ś. oskarżonym o to, że w okresie od 3 listopada 1949 do 13 czerwca 1952 roku w Warszawie będąc funkcjonariuszami Głównego Zarządu Informacji WP, znęcali się fizycznie i psychicznie nad zatrzymanymi oficerami Wojska Polskiego, w ten sposób, że w trakcie wielogodzinnych przesłuchań, prowadzonych często w pozycji stojącej, dręczyli ich brakiem snu, grozili pozbawieniem życia i represjami wobec ich rodzin doprowadzali ich w ten sposób do całkowitego wyczerpania zarówno psychicznego jak i fizycznego w celu zmuszania pokrzywdzonych do złożenia określonych wyjaśnień, tj. o przestępstwo z art. 246 kk i inne. Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2007 roku Sąd Garnizonowy w Warszawie uznał oskarżonych za winnych popełnienia zarzucanych im aktem oskarżenia czynów i wymierzył im następujące kary: Kazimierza T. – skazał na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat, Mariana P. – skazał na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat, Czesława Ś. – skazał na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres 5 lat, Zbigniewa K. – skazał na karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrokiem z dnia 2 października 2008 roku Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora IPN, obrońcy oskarżonego Zbigniewa K. oraz oskarżonego Mariana P. zmienił wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2007 roku w zakresie opisu czynu przypisanego osk. Marianowi P. W pozostałym zakresie wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego utrzymał w mocy.
• Sprawa przeciwko Henrykowi O. b. funkcjonariuszowi Głównego Zarządu Informacji WP oskarżonemu o popełnienie przestępstwa z art. 246 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 lipca 1932 r. Kodeks Karny w zw. z art. 2 ust. 1 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (S 1/01/Zk)
  Wyrokiem z dnia 8 lipca 2004 r. Wojskowy Sąd Garnizonowy w Warszawie uznał Henryka O. za winnego popełnienia przestępstwa polegającego na tym, że w okresie od 12 lutego 1953 r. do 21 marca 1953 r. w Warszawie, pełniąc zawodową służbę wojskową na stanowisku oficera śledczego Głównego Zarządu Informacji WP, wykorzystując stosunek zależności istniejący pomiędzy oficerem śledczym, a przesłuchiwanym, skazanym płk rez. Franciszkiem Skibińskim, znęcał się nad nim moralnie, w ten sposób, że podczas wielokrotnych i wielogodzinnych przesłuchań nazywał go szpiegiem i degeneratem, groził mu pozbawieniem życia oraz zadawał wielokrotnie identyczne w treści pytania, zmierzając w ten sposób do spowodowania u pokrzywdzonego załamania psychicznego i do zmuszenia go do składania zeznań obciążających Eugenię Kołodziejską o uczestniczenie w prowadzeniu działalności agenturalnej na rzecz państw zachodnich.
  Sąd za czyn ten skazał Henryka O. na karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 2 lat próby. Wyrok jest prawomocny.
  Akt oskarżenia przeciwko Henrykowi O. skierowała do Wojskowego Sądu Garnizonowego w Warszawie Oddziałowa Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie.
   
• Akt oskarżenia przeciwko Czesławowi Ł. (S 6/01/Zk)
  W dniu 1 kwietnia 2003 r. prokurator Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie skierował do Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie akt oskarżenia przeciwko Czesłowowi Ł. Oskarżonemu o to, że w marcu 1948 r. w Warszawie, występując jako prokurator w rozprawie przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Warszawie rozpoznając sprawę oskarżonych Witolda Pileckiego, Tadeusza Płużańskiego, Marii Szelągowskiej i innych, nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku złożenia wniosku o zmianę niezgodnego z prawem składu orzekającego, a następnie wniósł o uznanie wszystkich oskarżonych za winnych i wymierzenie im kar śmierci oraz kar dożywotniego więzienia, pomimo że oskarżeni swoim działaniem nie wyczerpali ustawowych znamion zarzucanych im przestępstw, nakłaniając w ten sposób sąd do bezprawnego przeczenia kar śmierci i kar pozbawienia wolności, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 148 § 1 kk i art. 148 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk.
   
• Sprawa przeciwko Kazimierzowi T., Marianowi P., Zbigiewowi K. byłym, funkcjonariuszom Głównego Zarządu Informacji WP oraz Czesławowi Ś. b. funkcjonariuszowi Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego oskarżonym o popełnienie przestępstw z art. 246 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 lipca 1932 r. Kodeks Karny w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (S 39/01/Zk)
  Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2007 r. Wojskowy Sąd Garnizonowy w Warszawie uznał :
  - Kazimierza T. i Mariana P. za winnych popełnienia przestępstwa polegającego na tym, że w czasie śledztwa prowadzonego w okresie od 13 maja 1950 r. do 16 lipca 1951 r. w Warszawie przeciwko gen. dyw. Stefanowi Mossorowi, pełniąc zawodową służbę wojskową na stanowiskach oficerów śledczych Głównego Zarządu Informacji WP, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi funkcjonariuszami Głównego Zarządu Informacji WP, wykorzystując stosunek zależności istniejący pomiędzy oficerem śledczym, a przesłuchiwanym gen. dyw. Stefanem Mossorem, znęcali się nad nim fizycznie i moralnie, w ten sposób, że wielokrotnie i przez wiele godzin przesłuchiwali wymienionego pokrzywdzonego w systemie tzw. konwejeru, pozbawiając go w tym czasie snu, a ponadto ubliżali pokrzywdzonemu nazywając go bydlakiem, szmatą, szują, łajdakiem, łotrem, świnią i zbrodniarzem, a ponadto Kazimierz T. zmuszał gen. dyw. Stefana Mossora w czasie wielogodzinnych przesłuchań do siedzenia w jednej pozycji na stołku bez oparcia, wlewał wymienionemu szklanką zimną wodę za ubranie, przetrzymywał w/w pokrzywdzonego podczas przesłuchań prowadzonych zimą przez wiele godzin przy otwartym oknie, doprowadzając do wyziębienia organizmu wymienionego, w wyniku czego gen. dyw. Stefan Mossor będąc u kresu wytrzymałości fizycznej spadał ze stołka na podłogę i nie był w stanie samodzielnie się z niej podnieść czym zmierzali do spowodowania u tegoż pokrzywdzonego załamania fizycznego i psychicznego, do zmuszenia go do przyznania się do udziału w dywersyjno - szpiegowskiej organizacji działającej w Wojsku Polskim, do uczestniczenia w działalności agenturalnej na rzecz państw zachodnich oraz do składania wyjaśnień zgodnych z koncepcją prowadzonego przeciwko w/w pokrzywdzonemu śledztwa, przy czym czyn ten stanowi zbrodnię przeciwko ludzkości. Sąd skazał Kazimierza T. na karę 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby, zaś Mariana P. na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby,
  - Zbigniewa K. za winnego popełnienia przestępstw polegających na tym, że
  1/ w czasie śledztwa prowadzonego w okresie od 17 maja 1950 r. do 13 czerwca 1952 r. w Warszawie przeciwko gen. bryg. Józefowi Kuropiesce, pełniąc zawodową służbę wojskową na stanowisku oficera śledczego Głównego Zarządu Informacji WP, działając wspólnie z innymi funkcjonariuszami Głównego Zarządu Informacji WP, wykorzystując stosunek zależności istniejący pomiędzy oficerem śledczym, a przesłuchiwanym gen. bryg. Józefem Kuropieską, znęcał się nad nim fizycznie i moralnie, w ten sposób, że wielokrotnie i przez wiele godzin przesłuchiwał wymienionego pokrzywdzonego w systemie tzw. konwejeru, pozbawiając go w tym czasie snu, zmierzając w ten sposób do spowodowania u tegoż pokrzywdzonego załamania fizycznego i psychicznego, do zmuszenia go do przyznania się do udziału w dywersyjno - szpiegowskiej organizacji działającej w Wojsku Polskim, do uczestniczenia w działalności agenturalnej na rzecz państw zachodnich oraz do składania wyjaśnień zgodnych z koncepcją prowadzonego przeciwko w/w pokrzywdzonemu śledztwa, przy czym czyn ten stanowi zbrodnię przeciwko ludzkości,
  2/ w czasie śledztwa prowadzonego w okresie od 3 listopada 1949 r. do 14 lipca 1951 r. w Warszawie przeciwko gen. bryg. Stanisławowi Tatarowi, pełniąc zawodową służbę wojskową na stanowisku oficera śledczego Głównego Zarządu Informacji WP, działając wspólnie z innymi funkcjonariuszami Głównego Zarządu Informacji WP, wykorzystując stosunek zależności istniejący pomiędzy oficerem śledczym, a przesłuchiwanym gen. bryg. Stanisławem Tatarem, znęcał się nad nim fizycznie i moralnie, w ten sposób, że wielokrotnie i przez wiele godzin przesłuchiwał wymienionego pokrzywdzonego w systemie tzw. konwejeru, pozbawiając go w tym czasie snu, zmierzając w ten sposób do spowodowania u tegoż pokrzywdzonego załamania fizycznego i psychicznego, do zmuszenia go do przyznania się do udziału w dywersyjno - szpiegowskiej organizacji działającej w Wojsku Polskim, do uczestniczenia w działalności agenturalnej na rzecz państw zachodnich oraz do składania wyjaśnień zgodnych z koncepcją prowadzonego przeciwko w/w pokrzywdzonemu śledztwa, przy czym czyn ten stanowi zbrodnię przeciwko ludzkości.
  Za każde z tych przestępstw sąd orzekł wobec Zbigniewa K. kary po 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby.
  Czesława Ś. za winnego tego, że :
  1/ w czasie śledztwa prowadzonego w okresie od 17 maja 1950 r. do 13 czerwca 1952 r. w Warszawie przeciwko gen. bryg. Józefowi Kuropiesce, pełniąc zawodową służbę wojskową na stanowisku oficera śledczego Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, działając wspólnie z funkcjonariuszami Głównego Zarządu Informacji WP, wykorzystując stosunek zależności istniejący pomiędzy oficerem śledczym, a przesłuchiwanym gen. bryg. Józefem Kuropieską znęcał się nad nim fizycznie i moralnie, w ten sposób, że wielokrotnie i przez wiele godzin przesłuchiwał wymienionego pokrzywdzonego w systemie tzw. konwejeru, pozbawiając go w tym czasie snu, a ponadto zmuszał gen. bryg. Józefa Kuropieskę do składania wyjaśnień przez wiele godzin w pozycji stojącej, a gdy wymieniony będąc u kresu wytrzymałości fizycznej zasypiał, uniemożliwiał mu to, ubliżał pokrzywdzonemu nazywając go szpiegiem, jednokrotnie z premedytacją wylał wymienionemu wodę ze szklanki na twarz, groził pobiciem i przetrzymywał pokrzywdzonego przy otwartym oknie, doprowadzając do wyziębienia organizmu gen. Józefa Kuropieski, zmierzając w ten sposób do spowodowania u tegoż pokrzywdzonego załamania fizycznego i psychicznego, do zmuszenia go do przyznania się do udziału w dywersyjno - szpiegowskiej organizacji działającej w Wojsku Polskim, do uczestniczenia w działalności agenturalnej na rzecz państw zachodnich oraz do składania wyjaśnień zgodnych z koncepcją prowadzonego przeciwko w/w pokrzywdzonemu śledztwa, przy czym czyn ten stanowi zbrodnię przeciwko ludzkości i za przestępstwo to skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,
  2/ w czasie śledztwa prowadzonego w okresie od 3 listopada 1949 r. do 14 lipca 1951 r. w Warszawie przeciwko gen. bryg. Stanisławowi Tatarowi, pełniąc zawodową służbę wojskową na stanowisku oficera śledczego Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, działając wspólnie z funkcjonariuszami Głównego Zarządu Informacji WP, wykorzystując stosunek zależności istniejący pomiędzy oficerem śledczym, a przesłuchiwanym gen. bryg. Stanisławem Tatarem, znęcał się nad nim fizycznie i moralnie, w ten sposób, że wielokrotnie i przez wiele godzin przesłuchiwał wymienionego pokrzywdzonego w systemie tzw. konwejeru, pozbawiając go w tym czasie snu, zmierzając w ten sposób do spowodowania u tegoż pokrzywdzonego załamania fizycznego i psychicznego, do zmuszenia go do przyznania się do udziału w dywersyjno - szpiegowskiej organizacji działającej w Wojsku Polskim, do uczestniczenia w działalności agenturalnej na rzecz państwa zachodnich oraz do składania wyjaśnień zgodnych z koncepcją prowadzonego przeciwko w/w pokrzywdzonemu śledztwa, przy czym czyn ten stanowi zbrodnię przeciwko ludzkości i za przestępstwo to skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności,
  3/ w czasie śledztwa prowadzonego w okresie od 3 listopada 1949 r. do 13 lipca 1951 r. w Warszawie przeciwko ppłk Marianowi Utnikowi, pełniąc zawodową służbę wojskową na stanowisku oficera śledczego Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, działając wspólnie z funkcjonariuszami Głównego Zarządu Informacji WP, wykorzystując stosunek zależności istniejący pomiędzy oficerem śledczym, a przesłuchiwanym ppłk Marianem Utnikiem, znęcał się nad nim fizycznie i moralnie, w ten sposób, że przez wiele godzin przesłuchiwał wymienionego pokrzywdzonego w systemie tzw. konwejeru, pozbawiając go w tym czasie snu, zmierzając w ten sposób do spowodowania u tegoż pokrzywdzonego załamania fizycznego i psychicznego, do zmuszenia go do przyznania się do udziału w dywersyjno - szpiegowskiej organizacji działającej w Wojsku Polskim, do uczestniczenia w działalności agenturalnej na rzecz państw zachodnich oraz do składania wyjaśnień zgodnych z koncepcją prowadzonego przeciwko w/w pokrzywdzonemu śledztwa, przy czym czyn ten stanowi zbrodnię przeciwko ludzkości i za przestępstwo to skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności.
  Sąd wymierzył Czesławowi Ś. karę łączną 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby.
  Wyrok nie jest prawomocny.
  Akt oskarżenia przeciwko Marianowi P., Kazimierzowi T., Zbigniewowi K. i Czesławowi Ś. skierowała do Wojskowego Sądu Garnizonowego w Warszawie Oddziałowa Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie.
   
• Akt oskarżenia przeciwko Kazimierzowi G., Tadeuszowi J. (S 43/01/Zk)
  W dniu 31 marca 2008 roku prokurator Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie skierował do Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie akt oskarżenia przeciwko Kazimierzowi G. i Tadeuszowi J.
  Kazimierz G. oskarżony o to, że:
  I. w dniu 18 października 1951 roku w Warszawie pełniąc funkcję Zastępcy Naczelnego Prokuratora Wojskowego, przekroczył uprawnienia i nie dopełnił ciążących na nim obowiązków związanych z wykonywaną funkcją, w ten sposób, że w toku śledztwa prowadzonego w Głównym Zarządzie Informacji WP w Warszawie przeciwko płk Stefanowi B., wydał z oczywistym naruszeniem dyspozycji art. 12§ 3 Kodeksu Wojskowego Postępowania Karnego postanowienia o przedłużeniu stosowania wobec wymienionego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania do 16 listopada 1951 roku pomimo, że w czasie rozpoznawania wniosku Głównego Zarządu Informacji WP o przedłużenie tymczasowego aresztowania obowiązany był z powodu upływu w dniu 17 października 1951 roku terminu stosowania tego środka do niezwłocznego zarządzenia zwolnienia płk Stefana B. z aresztu, wskutek czego bezprawnie pozbawił go wolności w okresie od 17 października do 16 listopada 1951 roku, działając w ten sposób na szkodę ww. pokrzywdzonego, przy czym czyn ten stanowi zbrodnię komunistyczną i zbrodnię przeciwko ludzkości, co w ówczesnym stanie prawnym wyczerpywało znamiona przestępstw z art. 286 § 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 lipca 1932 roku Kodeks Karny i art. 248 § 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 lipca 1932 roku Kodeks Karny, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art.2 ust.1 i art.3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 roku i Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.
  II. w nieustalonym bliżej dniu we wrześniu 1951 roku w Warszawie pełniąc funkcję Zastępcy Naczelnego Prokuratora Wojskowego, przekroczył uprawnienia i nie dopełnił ciążących na nim obowiązków związanych z wykonywaną funkcją, w ten sposób, że w toku śledztwa prowadzonego w Głównym Zarządzie Informacji WP w Warszawie przeciwko kmdr ppor. Wacławowi K. zaniechał zbadania zasadności zastosowania tymczasowego aresztowania wobec wymienionego i wydał z oczywistym naruszeniem art. 12 § 3 Kodeksu Wojskowego Postępowania Karnego postanowienie o przedłużeniu stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania kmdr ppor. Wacława K. do dnia 7 listopada 1951 roku pomimo tego, że podczas rozpoznawania wniosku Głównego Zarządu Informacji WP o przedłużenie stosowania tymczasowego aresztowania, obowiązany był, z powodu zastosowania tymczasowego aresztu wobec pokrzywdzonego po upływie 48 godzin od czasu jego zatrzymania w dniu 7 maja 1951 roku do jego niezwłocznego zwolnienia, sankcjonując w ten sposób bezprawne pozbawienie wolności kmdr ppor. Wacława K. w okresie do 10 maja do 7 listopada 1951 roku działając w ten sposób na szkodę ww. pokrzywdzonego, przy czym czyn ten stanowi zbrodnię komunistyczną i zbrodnię przeciwko ludzkości, co w ówczesnym stanie prawnym wyczerpywało znamiona przestępstw z art. 286 § 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 lipca 1932 roku Kodeks Karny i art. 248 § 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 lipca 1932 roku Kodeks Karny, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art.2 ust.1 i art.3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 roku i Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.
  Tadeusz J. oskarżony o to, że:
  I. w okresie od 23 stycznia do 25 lutego 1952 roku w Warszawie w czasie śledztwa prowadzonego przeciwko płk Franciszkowi S., pełniąc zawodową służbę wojskową na stanowisku oficera Głównego Zarządu Informacji WP, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi funkcjonariuszami GZI WP, wykorzystując stosunek zależności istniejący pomiędzy oficerem śledczym a przesłuchiwanym płk Franciszkiem S., znęcał się nad nim fizycznie i moralnie, w ten sposób, że wielokrotnie, przez wiele godzin, w dzień i w nocy przesłuchiwał wymienionego, pozbawiając go w tym czasie snu, zmierzając w ten sposób do spowodowania u tegoż pokrzywdzonego załamania fizycznego oraz psychicznego i do zmuszenia go do przyznania się do udziału w dywersyjno – szpiegowskiej organizacji działającej w Wojsku Polskim, do uczestniczenia w działalności agenturalnej na rzecz państw zachodnich oraz do składania wyjaśnień zgodnych z koncepcją prowadzonego przeciwko ww. pokrzywdzonemu śledztwa, przy czym ten czyn stanowi zbrodnię komunistyczną i zbrodnię przeciwko ludzkości, tj. o przestępstwo za art. 246 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 lipca 1932 roku Kodeks Karny w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 roku o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.
   
• Śledztwo przeciwko Eugeniuszowi G. i Ryszardowi K. (S 60/02/Zk).
  Śledztwo w sprawie tworzenia fałszywych dowodów i podejmowania innych podstępnych zabiegów przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i osoby z nimi współpracujące w okresie od 1945 do 1952 roku w Warszawie i Brwinowie wobec Edmunda K. i Eugeniusza G., które zmierzały do skierowania przeciwko wyżej wymienionym ścigania o przestępstwo.
  W toku wszczętego w dniu 20 sierpnia 2002 r. śledztwa zgromadzono bardzo obszerny i interesujący materiał ukazujący zarówno rodzaj działań operacyjnych MBP, rozpracowań, kombinacji oraz pracy z agentami i tajnymi współpracownikami, zmierzających do zatrzymania przeciwników ówczesnej władzy jak i uprawdopodabniający, w tej konkretnej sprawie, popełnienie przestępstwa objętego zakresem śledztwa.
  W dniach 10 i 18 lipca 2003 r. ogłoszono postanowienie o przedstawieniu zarzutów dwóm byłym funkcjonariuszom MBP, zarzucając im udział w przestępczym, jak to określano to w ówczesnej terminologii organów bezpieczeństwa, „agenturalnym rozpracowaniu i kombinacji operacyjnej”, prowadzonym w 1952 r. w Warszawie i okolicach wobec dwóch żołnierzy AK i WiN Edmunda K. i Eugeniusza G., w ramach których to działań tworzono fałszywe dowody i realizowano inne podstępne zabiegi mające na celu zatrzymanie wyżej wymienionych oraz skierowanie wobec nich ścigania o przestępstwo.
  W dniu 16 listopada 2005 r. w sprawie tej skierowano akt oskarżenia do Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieście. W dniu 18 lipca 2008r Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia, po uzyskaniu opinii biegłego, z uwagi na stan zdrowia i zaawansowany wiek Ryszarda K. wyłączył sprawę tego oskarżonego do odrębnego rozpoznania. W dniu 08 sierpnia 2008r tenże Sąd zwrócił się z wnioskiem do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ostrowcu Świętokrzyskim, najbliższemu z uwagi na miejsce zamieszkania oskarżonego Ryszarda K. Decyzja Sądu Najwyższego w przedmiotowym zakresie jeszcze nie zapadła.
  Termin rozpoznania sprawy Eugeniusza G. nie został jeszcze przez Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia wyznaczony.
   
• Sprawa przeciwko Leopoldowi S. b. funkcjonariuszowi Głównego Zarządu Informacji WP oskarżonemu o popełnienie przestępstwa z art. 246 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 lipca 1932 r. Kodeks Karny w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (S 81/02/Zk)
  Wyrokiem z dnia 5 października 2004 r. Wojskowy Sąd Garnizonowy w Poznaniu, uznał oskarżonego Leopolda S. za winnego popełnienia przestępstwa polegającego na tym, że w czasie śledztwa prowadzonego przeciwko Władysławowi S. w okresie od 1 kwietnia 1952 r. do 25 lipca 1952 r. w Warszawie, pełniąc zawodową służbę wojskową na stanowisku oficera śledczego Głównego Zarządu Informacji WP, działając wspólnie z innymi funkcjonariuszami GZI WP, wykorzystując stosunek zależności istniejący pomiędzy oficerem śledczym, a przesłuchiwanym Władysławem S., znęcał się nad nim fizycznie i moralnie, w ten sposób, że podczas trwającego bezustannie kilkadziesiąt godzin przesłuchania zmuszał go do siedzenia w jednej pozycji na przytwierdzonym do podłoża stołku bez oparcia, straszył wykonaniem na osobie pokrzywdzonego wyroku śmierci, świecił mu elektryczną lampą w oczy, w wyniku czego Władysław S. będąc u kresu wytrzymałości fizycznej spadał ze stołka na podłogę i wówczas był polewany wodą oraz podczas dalszych wielogodzinnych przesłuchań, zmierzał do spowodowania u tegoż pokrzywdzonego załamania psychicznego i fizycznego i do zmuszenia go do przyznania się do udziału w dywersyjno – szpiegowskiej organizacji w Wojsku Polskim, do uczestniczenia w działalności agenturalnej na rzecz państw zachodnich oraz do składania wyjaśnień zgodnych z koncepcją prowadzonego przeciwko w/w pokrzywdzonemu śledztwa, przy czym czyn ten stanowi zbrodnię przeciwko ludzkości.
  Sąd za przestępstwo to skazał wymienionego na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby. Wyrok jest prawomocny.
  Akt oskarżenia przeciwko Leopoldowi S. skierowała do Wojskowego Sądu Garnizonowego w Warszawie Oddziałowa Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie.
   
• Śledztwo przeciwko Wiktorowi L., Marianowi N., Józefowi Ch. i Jerzemu G., (S 11/06/Zk)
  Śledztwo przeciwko wysokim rangą funkcjonariuszom publicznym, Dyrektorowi Departamentu Śledczego MBP, prokuratorom i sędziom - Wiktorowi L., Marianowi N., Józefowi Ch. i Jerzemu G., podejrzanym i oskarżonym o niedopełnianie obowiązków w zakresie kontroli zasadności i terminowości czynności procesowych podejmowanych w przedmiocie przedłużania okresu stosowania tymczasowego aresztowania Józefa S. i Józefy G.–Rz., skutkujących bezprawnym pozbawianiem ich wolności.
  Wyżej wymienieni w przebiegu ujawnionych postępowań, zobowiązani do zgodnego z ówcześnie obowiązującymi przepisami stosowania i przedłużania okresu tymczasowego aresztowania nie dopełniali obowiązków w zakresie kontroli zasadności i terminowości podejmowanych czynności procesowych, naruszając tym zasady ograniczania wolności osobistej obywateli, określone w Kodeksie Wojskowego Postępowania Karnego oraz art. 97 Ustawy z dnia 17 marca 1921 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej i później w art. 87 Ustawy z dnia 22 lipca 1952 r. Konstytucja Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Uczestniczyli w ten sposób także w prześladowaniu pokrzywdzonych z powodu odmiennych przekonań politycznych i ich wcześniejszej działalności w strukturach polskiego Państwa Podziemnego.
  W dniu 30 października 2006 r. skierowano wobec w/w akt oskarżenia do Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie. Postępowanie przed sądem jest w toku.
   
• Śledztwo przeciwko Marianowi K. (S 5/06/Zk)
  Śledztwo prowadzone przeciwko Marianowi K.- funkcjonariuszowi PUBP w Mławie podejrzanemu i oskarżonemu o popełnienie w okresie od 25 grudnia 1947 r. do 12 stycznia 1948 r., zbrodni komunistycznych wobec siedmiu mieszkańców powiatu żuromińskiego, których podejrzewano o współpracę z organizacjami niepodległościowymi.
  Przestępstwa zarzucane wymienionemu polegały na bezprawnym pozbawieniu wolności, znęcaniu się fizycznym i moralnym oraz spowodowaniu u jednego z pokrzywdzonych rozstroju zdrowia i naruszenia czynności organizmu na czas powyżej 20 dni. Marian K., chcąc wymusić na przesłuchiwanych informacje dotyczące działalności organizacji niepodległościowych, wspólnie z innymi funkcjonariuszami m. in. wkładał stopy jednego z pokrzywdzonych do rozżarzonego paleniska w piecu, a następnie w oparzone miejsca bił kablem, zmuszał do picia alkoholu, bił metalową sprężyną, prowadził nocne przesłuchania, groził pozbawieniem życia.
  W toku prowadzonego postępowania Marian K. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów.
  W dniu 28 kwietnia 2006 r., do Sądu Rejonowego w Mławie został skierowany akt oskarżenia przeciwko Marianowi K. Sąd Rejonowy w Mławie, podzielając stanowisko prokuratora co do zasadności wszystkich zarzutów przedstawionych oskarżonemu, wyrokiem z dnia 28 lipca 2006 r., uznał Mariana K. za winnego popełnienia zarzucanych mu w akcie oskarżenia czynów i wymierzył mu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności.
  W wyniku apelacji złożonej przez oskarżonego, Sąd Okręgowy w Płocku, utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji.
  W toku postępowania wykonawczego, Sąd Rejonowy w Mławie w dniu 4 października 2007 r. wydał postanowienie o odroczeniu Marianowi K. wykonania kary pozbawienia wolności do 4 stycznia 2008 r. Po złożeniu przez prokuratora zażalenia, Sąd Rejonowy w Mławie uwzględnił zażalenie i zaskarżone postanowienie uchylił.
  W dniu 20 maja 2008 r. Sąd Rejonowy w Mławie wydał kolejne postanowienie o odroczeniu Marianowi K. wykonania kary pozbawienia wolności do 20 listopada 2008 r. Prokurator, uznając iż prowadzone postępowanie nie dostarczyło podstaw do podjęcia przez sąd takiej decyzji, w dniu 26 maja 2008 r. złożył zażalenie.
  Sąd Okregowy w Płocku uwzględnił zażalenie prokuratora i uchylił postanowienie Sądu Rejonowego w Mławie.
   
• Śledztwo w sprawie p-ko byłemu Szefowi PUBP w Przasnyszu (S 74/06/Zk)
  Śledztwo w sprawie p-ko Eugeniuszowi G. byłemu Szefowi PUBP w Przasnyszu podejrzanemu o popełnienie w 1949 r. zbrodni komunistycznej polegającej na bezprawnym pozbawieniu wolności, 12 osób, mieszkańców powiatu przasnyskiego, podejrzewanych o przynależność do Narodowego Zjednoczenia Wojskowego lub pomoc członkom tej formacji.
  Podejrzany nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów i odmówił złożenia wyjaśnień.
  W dniu 25 października 2007 r. do Sądu Rejonowego w Przasnyszu przeciwko Eugeniuszowi G. został skierowany akt oskarżenia.
  Na wniosek Sądu Rejonowego w Przasnyszu, w dniu 29 listopada 2007 r. sprawę przekazano do merytorycznego rozpoznania do Sadu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa do Wydziału XIV. W sprawie tej do 13 sierpnia 2008 r. nie wyznaczono jeszcze terminu rozprawy.
   
• Śledztwo przeciwko Henrykowi Sz. byłemu sędziemu Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie (S 89/06/Zk)
  Henrykowi Sz. zarzucono, iż będąc asesorem WSR w Warszawie dopuścił się:
  1. w dniu 25 listopada 1947 r. przekroczenia uprawnień i bezprawnego pozbawienia wolności Stanisławy S. poprzez orzekanie w jej sprawie w składzie nieprawidłowo obsadzonego sądu i skazanie jej wbrew zebranym dowodom na karę długoletniego więzienia,
  2. w dniu 27 lipca 1948 r. niedopełnienia na posiedzeniu WSR w Warszawie w sprawie zastosowania aresztu tymczasowego wobec Władysława N., Hieronima D., Stanisława Ł., Romana G., Edmunda T., Jerzego M., Arkadiusza W. i Tadeusza P., obowiązków w zakresie sądowej kontroli zasadności i terminowości stosowania tymczasowego aresztowania, na skutek czego doszło do bezprawnego pozbawienia wolności wymienionych ośmiu osób poprzez ich aresztowanie po upływie 10 miesięcy i 9 dni od ustawowego terminu stosowania aresztu.
  Henryk Sz. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i złożył obszerne wyjaśnienia.
  W dniu 29 listopada br. przeciwko Henrykowi Sz., aktualnie ppłk w stanie spoczynku, został skierowany do Wojskowego Sądu Garnizonowego w Warszawie akt oskarżenia. W chwili obecnej trwa w niniejszej sprawie postępowanie sądowe.
   
• Śledztwo przeciwko Kazimierzowi G. byłemu prokuratorowi Wojskowej Prokuratury Rejonowej w Warszawie ( S 67/07/Zk)
  Kazimierzowi G. zarzucono, iż w dniu 31 stycznia 1948 r. nie dopełnił swoich obowiązków i doprowadził do bezprawnego pozbawienia wolności Stanisława F., podejrzewanego m.in. o przynależność do, działającej na terenie powiatu mławskiego, organizacji ROAK.
  Wymieniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień.
  W dniu 18 października skierowano akt oskarżenia do Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie.
  Postanowieniem z 22 stycznia 2008 r. sąd postanowił, umorzyć postępowanie p-ko Kazimierzowi G. uznając, iż czyn oskarżonego nie zawiera ustawowych znamion czynu zabronionego.
  Po rozpoznaniu zażalenia na wymienione powyżej postanowienia Sąd Najwyższy Izba Wojskowa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
  Aktualnie Prokurator Generalny, skierował w trybie nadzwyczajnym do Sądu Najwyższego kasację od tego orzeczenia.
   
• Śledztwo przeciwko byłemu szefowi PUBP w Ostrowi Mazowieckiej, Włodzimierzowi K. (S 72/08/Zk)
  W dniu 7 lipca 2008 r. wniesiono do Sądu Rejonowego w Ostrowi Mazowieckiej akt oskarżenia przeciwko Włodzimierzowi K. Byłemu szefowi Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Ostrowi Mazowieckiej. Oskarżonemu zarzuca się trzynaści przestępstw polegających na represjonowaniu i bezprawnym pozbawianiu wolności przeciwników „władzy ludowej”.