W śledztwie o sygn. S 18/06/Zk prowadzonego w sprawie przestępstwa znęcania się w okresie od września 1948 r. nad pozbawionym wolności Jerzym H. przez funkcjonariuszy UBP w Warszawie, w dniu 27 maja 2009 r. zostały przedstawione zarzuty Marianowi R., który jest podejrzany o to, że:
W okresie od 13 września do 30 listopada 1951 r., jako prokurator Wojskowej Prokuratury Rejonowej w Warszawie, działając w strukturach systemu państwa totalitarnego, posługującego się na wielką skalę terrorem dla realizacji celów politycznych i społecznych, i będąc zobowiązany do zgodnego z ówcześnie obowiązującymi przepisami stosowania i przedłużania okresu stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, nie dopełnił obowiązków kontroli zasadności i terminowości podejmowanych w tym zakresie czynności procesowych w ten sposób, że:
I. w przebiegu śledztwa Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego na m. st. Warszawę przeciwko zatrzymanemu w dniu 10 września 1951 r. Stefanowi K., podejrzanemu o czyny z art. 87 w zw. z art. 86 § 2 KKWP:
- w dniu 13 września 1951 r. 1 dzień po gwarantowanym konstytucyjnie terminie zaniechał zarządzenia natychmiastowego zwolnienia go z aresztu i bezzasadnie postanowieniem o sygn. II Pr. 410/51 zastosował środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania podejrzanego z terminem do dnia 30 października 1951 r.,
- w dniu 31 października 1951 r., pomimo oczywistej wadliwości podejmowanej czynności, wynikającej z wcześniejszego naruszenia terminów zakreślonych do zastosowania tymczasowego aresztowania oraz upływu zakreślonego terminu stosowania tymczasowego aresztowania w dniu 30 października 1951 r., zaniechał zarządzenia natychmiastowego zwolnienia z aresztu i bezzasadnie przedłużył okres trwania wobec Stefana K. tymczasowego aresztowania do dnia 25 listopada 1951 r.
- w dniu 30 listopada 1951 r. zatwierdzając akt oskarżenia i przekazując tymczasowo aresztowanego Stefana K. wraz z aktem oskarżenia do dyspozycji Sądu, pomimo oczywistej wadliwości podejmowanej czynności, wynikającej z wcześniejszego naruszenia terminów zakreślonych do zastosowania i przedłużenia okresu stosowania tymczasowego aresztowania oraz upływu ostatnio zakreślonego terminu stosowania tymczasowego aresztowania w dniu 25 listopada 1951 r., zaniechał zarządzenia natychmiastowego zwolnienia go z aresztu,
uczestnicząc tym w prześladowaniu Stefana K. z powodu jego wcześniejszej działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego w strukturach Oddziałów Pomocniczych Armii Krajowej i sankcjonując bezprawne pozbawienie go wolności w formie tymczasowego aresztowania, łącznie trwającego w niniejszej sprawie od dnia 13 września 1951 r. do przekazania tymczasowo aresztowanego wraz z aktem oskarżenia do dyspozycji Sądu w dniu 30 listopada 1951 r., czym działał na jego szkodę,
tj. o przestępstwo określone w art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art.11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk z 1997 r. w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy z dn.18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu
II. w przebiegu śledztwa Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego na m. st. Warszawę przeciwko zatrzymanemu w dniu 10 września 1951 r. Stanisławowi B., podejrzanemu o czyny z art. 87 w zw. z art. 86 § 2 KKWP:
- w dniu 13 września 1951 r. 1 dzień po gwarantowanym konstytucyjnie terminie zaniechał zarządzenia natychmiastowego zwolnienia go z aresztu i bezzasadnie postanowieniem o sygn. II Pr. 410/51 zastosował środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania podejrzanego z terminem do dnia 30 września 1951 r.,
- w dniu 31 października 1951 r. pomimo oczywistej wadliwości podejmowanej czynności, wynikającej z wcześniejszego naruszenia terminów zakreślonych do zastosowania tymczasowego aresztowania oraz upływu zakreślonego terminu stosowania tymczasowego aresztowania w dniu 30 września 1951 r., zaniechał zarządzenia natychmiastowego zwolnienia z aresztu i bezzasadnie przedłużył okres trwania wobec Stanisława B. tymczasowego aresztowania do dnia 25 listopada 1951 r.
- w dniu 30 listopada 1951 r. zatwierdzając akt oskarżenia i przekazując tymczasowo aresztowanego Stanisława B. wraz z aktem oskarżenia do dyspozycji Sądu, pomimo oczywistej wadliwości podejmowanej czynności, wynikającej z wcześniejszego naruszenia terminów zakreślonych do zastosowania i przedłużenia okresu stosowania tymczasowego aresztowania oraz upływu ostatnio zakreślonego terminu stosowania tymczasowego aresztowania w dniu 25 listopada 1951 r., zaniechał zarządzenia natychmiastowego zwolnienia go z aresztu,
uczestnicząc tym w prześladowaniu Stanisława B. z powodu jego wcześniejszej działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego w strukturach Oddziałów Pomocniczych Armii Krajowej i sankcjonując bezprawne pozbawienie go wolności w formie tymczasowego aresztowania, łącznie trwającego w niniejszej sprawie od dnia 13 września 1951 r. do przekazania tymczasowo aresztowanego wraz z aktem oskarżenia do dyspozycji Sądu w dniu 30 listopada 1951 r., czym działał na jego szkodę,
tj. o przestępstwo określone w art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art.11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk z 1997 r. w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy z dn.18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu
III. w przebiegu śledztwa Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego na m. st. Warszawę, przeciwko zatrzymanemu w dniu 10 września 1951 r. Jerzemu H. podejrzanemu o czyny z art. 87 w zw. z art. 86 § 2 kkWP:
- w dniu 13 września 1951 r. /1 dzień po gwarantowanym konstytucyjnie terminie/ zaniechał zarządzenia natychmiastowego zwolnienia go z aresztu i bezzasadnie postanowieniem o sygn. II Pr. 410/51 zastosował środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania podejrzanego z terminem do 30 października 1951 r.,
- w dniu 31 października 1951 r. pomimo oczywistej wadliwości podejmowanej czynności, wynikającej z wcześniejszego naruszenia terminów zakreślonych do zastosowania tymczasowego aresztowania oraz upływu zakreślonego terminu stosowania tymczasowego aresztowania w dniu 30 października 1951 r., zaniechał zarządzenia natychmiastowego zwolnienia z aresztu i bezzasadnie przedłużył okres stosowania wobec Jerzego H. tymczasowego aresztowania do dnia 25 listopada 1951 r.
- w dniu 30 listopada 1951 r. zatwierdzając akt oskarżenia i przekazując tymczasowo aresztowanego Jerzego H. wraz z aktem oskarżenia do dyspozycji Sądu, pomimo oczywistej wadliwości podejmowanej czynności wynikającej z wcześniejszego naruszenia terminów zakreślonych do zastosowania i przedłużenia okresu stosowania tymczasowego aresztowania oraz upływu ostatnio zakreślonego terminu stosowania tymczasowego aresztowania w dniu 25 listopada 1951 r., zaniechał zarządzenia natychmiastowego zwolnienia go z aresztu,
uczestnicząc tym w prześladowaniu Jerzego H. z powodu jego wcześniejszej działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego w strukturach Oddziałów Pomocniczych Armii Krajowej i sankcjonując bezprawne pozbawienie go wolności w formie tymczasowego aresztowania, łącznie trwającego w niniejszej sprawie od dnia 13 września 1951 r. do przekazania tymczasowo aresztowanego wraz z aktem oskarżenia do dyspozycji Sądu w dniu 30 listopada 1951 r., czym działał na jego szkodę,
tj. o przestępstwo określone w art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art.11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk z 1997 r. w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy z dn.18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.
