W dniu 2 sierpnia 2001 r.,Stanisław P. złożył w Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwkoNarodowi Polskiemu w Lublinie, zawiadomienie o przestępstwie, w treści któregopodał, że został bezprawnie pozbawiony wolności, na mocy wyroku SąduWarszawskiego Okręgu Wojskowego - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, sygn.So.W.20/82 z dnia 13 lutego 1982 r.
Na mocy wskazanego wyroku Stanisław P. skazany został na karę trzech latpozbawienia wolności i dwóch lat pozbawienia praw publicznych za to, że wokresie od 13 do 15 grudnia 1981 r., będąc członkiem NSZZ "Solidarność",nie odstąpił od statutowej działalności tego związku oraz o to, że wspólniei w porozumieniu z Józefem K. i Leszkiem G. zorganizował i kierował strajkiemzałogi Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Świdniku, (woj. Lubelskie), wproteście przeciwko wprowadzeniu stanu wojennego, tj. o dopuszczanie sięprzestępstwa z art. 46 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o staniewojennym (Dz. U. Nr 29 poz. 154)
Sąd WOW - OZ w Lublinie skazał za ten czyn Józefa K. i Leszka G., równieżna kary trzech lat pozbawienia wolności oraz pozbawienia praw publicznych naokres dwóch lat.
W sprawie powyższej prokurator Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwkoNarodowi Polskiemu w Lublinie, zobowiązany treścią zasady legalizmu, wszcząłw dniu 8 sierpnia 2001 r. śledztwo w sprawie przestępstwa bezprawnegopozbawienia wolności oraz przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązkówprzez funkcjonariuszy publicznych tj. o czyny z art. 189 § 2 kk w zbiegu z art.231 kk w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o InstytuciePamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz.U. Nr 155 poz. 1016 z późniejszymi zmianami).
W toku postępowania przygotowawczego ustalono, iż na skutek rewizjinadzwyczajnej Prokuratora Generalnego, Sąd Najwyższy, wyrokiem z dnia 4 lutego1992 r. sygn. WRN 145/91, zmienił wyżej wymieniony wyrok Sądu WOW-OZ wLublinie w stosunku do Stanisława P., Józefa K. i Leszka G., poprzezuniewinnienie ich od przypisanego im przestępstwa z art. 46 ust. 1 i 2 dekretuo stanie wojennym.
Podkreślić należy., iż w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego, dekret zdnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym nie był prawem obowiązującym, dodnia jego opublikowania w Dzienniku Ustaw. Bezprawnym było przeto stawianiezarzutów z przepisu tego dekretu, penalizujacych zachowania podjęte w dniu 13grudnia 1981 r,, które wcześniej nie były przestępstwami. Działalność sędziówi prokuratorów, którzy stosowali przepisy dekretu o czynów popełnionych wdniu 13 grudnia 1981 r. pozostawała, w oczywistej sprzeczności z naczelnymizasadami prawa karnego: nullum crimen sine lege ( nie ma przestępstwa bezustawy) oraz lex retro non agit (prawo nie działa wstecz).
Dodać trzeba, że ratyfikując pakty praw człowieka w 1977 r. Polska zobowiązałasię do bezwzględnego przestrzegania tych zasad, których moc obowiązującanie mogła być zawieszona także w stanie wyjątkowym.
W związku z powyższym przyjąć należało, że skazanie i pozbawienie wolnościStanisława P., Józefa K. i Leszka G. nastąpiło w akcie świadomie dokonanegorażącego bezprawia.
Dlatego też prokurator Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwkoNarodowi Polskiemu w Lublinie, skierował w dniu 22 maja 20002 r. do właściwychSądów Dyscyplinarnych wnioski o uchylenie immunitetu sędziowskiego w stosunkudo czterech osób oraz immunitetu prokuratorskiego wobec dwóch osób.
Biorąc udział w postępowaniu zakończonym wyżej wymienionym wyrokiem z dnia13 lutego 1982 r. osoby te, jako ówcześni sędziowie i prokuratorzy wojskowi,uczestniczyły udział w stosowaniu i utrzymaniu bezprawia, którego ściganiejest ustawowym obowiązkiem Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji ŚciganiaZbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.