Podstawą do wszczęcia postępowania  były zeznania świadków, publikacje historyczne, naukowe, wspomnienia  i artykuły prasowe, które wskazywały na to, iż w latach 1945-1956 w więzieniu we Wronkach poniosła śmierć duża ilość więźniów odbywających kary za przestępstwa polityczne i to w wyniku samobójstw spowodowanych znęcaniem się nad nimi, warunkami odbywania kary, jak też w wyniku wykonywanych wyroków śmierci. Ponadto zebrano materiały wskazujące, iż niektórzy funkcjonariusze tamtejszej Służby Więziennej jak i współwięźniowie, którzy poszli na współpracę z ówczesnym Urzędem Bezpieczeństwa, fizycznie i moralnie znęcali się nad więźniami dopuszczając się względem nich szeregu innych przestępstw.

Z  zeznań przesłuchanych w tej sprawie świadków  wynika, że powszechnym zjawiskiem było psychiczne i fizyczne znęcanie się nad więźniami przez ówczesnych funkcjonariuszy SW. Już przy samym przyjęciu do więzienia stosowano upokarzające więźniów praktyki. Ustalono, że za błahe przewinienia jak i bez powodu umieszczano więźniów w tzw. ”karcerze”. Było to małe pomieszczenie z betonową podłogą i takim też miejscem do spania, do którego wlewano wodę do poziomu kilkunastu-kilkudziesięciu centymetrów. W tej celi umieszczano rozebranego do naga więźnia. Czyniono to bez względu na temperaturę. Skutkiem umieszczenia w takiej celi było prawie zawsze zachorowanie na gruźlicę, która zbierała śmiertelne żniwo.
Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego zidentyfikowano i ustalono funkcjonariuszy SW, którzy dopuścili się przestępstw na szkodę osadzonych w więzieniu we Wronkach więźniów. Pozwoliło to na wyłączenie do odrębnego postępowania materiałów procesowych w stosunku do kilkunastu osób. Śledztwa w stosunku do tych sprawców zakończyły się jednak  umorzeniami wobec ich śmierci.