Śledztwo zostało wszczęte w dniu 9 stycznia 2001 r. W Lerypolu do 1939 r. zamieszkiwali jedynie polscy osadnicy wojskowi. W dniu 22 września 1939 r. w godzinach rannych do domu Jana Tomczyka w Lerypolu wtargnęło kilka osób. Byli to okoliczni chłopi białoruscy. Nakazali oni Janowi Tomczykowi i jego szwagrowi Tadeuszowi Śliwińskiemu, aby udali się na zebranie, które miało rzekomo odbyć się w pobliskiej wsi Budowla. Zabrano z domów także Władysława i Tadeusza Górnickich, Stanisława Barszcza, Antoniego Pawlikowskiego i Ignacego Zarębskiego. W pobliżu osady wszystkich zastrzelono. Tego samego dnia w Lerypolu, nieopodal posesji Stanisława Barszcza w ten sam sposób zabito kolejnych osadników: Jana Czyża, Pawła Mroczka i Jana Mezalewskiego. W dniu 23 września 1939 r. dokonano zabójstw mieszkańców Budowli Edwarda Nowaka, Bolesława Przerazińskiego, Jana Zawadzkiego, Stanisława Szuby, Jana Jagielskiego, Władysława Janiszewskiego oraz mężczyzny o nazwisku Ulida. Ponadto zgładzono funkcjonariusza Policji Państwowej i żołnierza Wojska Polskiego, których personaliów dotychczas się ustalono oraz mężczyznę o nazwisku Ulida, zamieszkującego w Budowli. W tych dniach zamordowano także osadników: Jana Krośnika i Golińskiego, którego imię nie jest znane. W okresie sprawozdawczym zwrócono się do Studium Polski Podziemnej w Londynie z prośbą o przeprowadzenie kwerendy posiadanych zasobów archiwalnych pod kątem odnalezienia dokumentów dotyczących zbrodni. Z analogicznym wnioskiem wystąpiono również do Instytutu i Muzeum im. gen. Władysława Sikorskiego w Londynie oraz Fundacji Archiwum Polski Podziemnej w Warszawie. Kontynuowano przesłuchania ustalonych świadków: członków rodzin zabitych oraz osób dysponujących informacjami dotyczącymi zbrodni. Skierowano wnioski o udzielenie pomocy prawnej przez prokuraturę białoruską. Zwrócono się do Konsulów Generalnych RP w Toronto i Londynie o przesłuchanie w charakterze świadków zamieszkujących tam bliskich ofiar.