W dniu 9 listopada 2011 r. prokurator Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Rzeszowie, skierował do Sądu, akt oskarżenia przeciwko Łukaszowi K., oskarżając go o to, ze w okresie od 21 maja 1946 r. do 1 marca 1948 r., będąc szefem PUBP w Jarosławiu z powodu podejrzenia o przynależność do określonej grupy politycznej polecał zatrzymywanie szeregu osób oraz bezprawne, bez postanowienia o tymczasowym aresztowaniu, przetrzymywanie ich przez okres od kilku dni do kilku miesięcy. Zlecał również bezprawne aresztowania osób nieletnich. Dwunastoletniego Stanisława G. przetrzymywano a PUBP co najmniej 14 dni. W niektórych przypadkach polecał aresztować osoby poniżej 17 roku życia, a następnie tego samego dnia przekonwojował je do WUBP w Rzeszowie. Taki los spotkał na przykład Adelę H. (niepełne 11 lat), Zofię H. (12 lat), Michała H. (niepełne 15 lat) Powodem dokonywania bezprawnych aresztowań było podejrzenie do przynależności do określonej grupy politycznej, jak już wspomniano wyżej, ale mogło nim też być wywieranie wpływu na sposób głosowania w zbliżającym się referendum pozbawionych wolności osób (dotyczy aresztowań kilkudziesięciu osób mających miejsce w czerwcu 1946 r.) czy tez w związku ze zbliżającymi się wyborami (dotyczy aresztowań i przetrzymywania w PUBP kilkudziesięciu osób w okresie od grudnia 1946 r. do marca 1947 r.) Akt oskarżenia wymienia 196 osób, których dotyczyły pomówione wyżej czyny przypisywane oskarżonemu. Przestępstwo popełnione przez Łukasza K. opisuje art. 199, art. 120 i art. 248 § 2 i 286 § 1 kk w zw. z art. 36 kk z 1932 r. i w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. NR 63 poz. 424 z 2007 r. z późn. zmianami).
Drugą kategorię czynów zarzucanych Łukaszowi jest nie dopełnienie obowiązku zapewnienia właściwych warunków pobytu w PUBP, przetrzymując aresztowane osoby w zawilgoconych, najczęściej nie oświetlonych i nie ogrzewanych pomieszczeniach piwnicznych, zupełnie nie przystosowanych do przetrzymywania w nich ludzi. Pokrzywdzeni musieli w nich spać na drewnianych pryczach, bez żadnych sienników bądź betonowej podłodze, bez okrycia, bez możliwości umycia się lub skorzystania z toalety. Racje żywnościowe otrzymywane przez aresztowanych były drastycznie ograniczane. Ponadto Łukasz k. co najmniej zezwalał podległym mu funkcjonariuszom na stosowanie wobec przesłuchiwanych tortur w postaci kopania, bicia, wbijania szpilek pod paznokcie, umieszczania w karcerze, grożenia biciem lub zabójstwem, znieważanie i obrażanie, zmuszanie do robienia przysiadów, skakania w pozycji kucznej tzw. „żabek”, siedzenia na nóżce od taboretu, rażenia prądem, dokonywania bardzo częstych, przeprowadzanych o różnych porach, także nocą. Przesłuchań. Niejednokrotnie trwających kilka dni bez przerwy, zmieniali się tylko funkcjonariusze prowadzący śledztwo. W ten sposób torturowano 111 osób.
Czyny popełnione przez oskarżonego zakwalifikowano jako przestępstwa opisane w art. 286 § 1kk z 1932 r. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. NR 63 poz. 424 z 2007 r. z późn. zmianami).